νοσταλγία

είναι φορές που η καρδιά μου, σε πλήρη συμφωνία με τις σκέψεις μου κύκλους κάνουν..

βλ. έρωτας

''Θα έρθεις μαζί μου'' είπα και κανείς δεν ήξερε
το μέγεθος του πόνου μου,
για μένα δεν υπήρχε γαρίφαλο μήτε λεμβωδία,
παρά μόνο μια ανοιχτή του έρωτα πληγή.

Είπα πάλι: έλα μαζί μου, κι ήταν σαν να ξεψυχούσα
κανείς δεν είδε στο στόμα μου
την σελήνη που αιμοραγούσε
κανείς δεν είδε το αίμα που ανέβαινε μες την σιωπή.
Ω αγάπη μου, ας ξεχάσουμε τα ακάνθινα αστέρια!
Σαν άκουσα την φωνή σου να λέει
''Έλα μαζί μου'', άφησα να ξεχυθεί
πόνος και έρωτας μ΄ ορμή κλεισμένου κρασιού
που χιμά από το καταποντισμένο υπόγειο
και πάλι στο στόμα μου ένιωσα γεύση φλόγας
αίματος και γαρίφαλου, πέτρας και φωτιάς.

Pamplo Neruda 1960

η φωτό δική μου

Θάνατος είναι..

Θάνατος είναι η μοναξιά των ανθρώπων που αγαπήθηκαν, η καταχνιά που τους τυλίγει και που καμμιά τρυφερή λέξη δεν μπορεί να την διαπεράσει.

Θάνατος είναι ο πόνος και η απόγνωση μέσα στις ίδιες εκείνες λέξεις που ήταν η μέθη της ευτυχίας.

Θάνατος είναι τα δάκρια που αναβλύζουν στο άκουσμα μιάς λέξης που σήμαινε αγάπη..

(Joe Bousquet)

η φωτό δική μου

Verdi- Traviata

Κλείστε την μουσική, κάτω δεξιά στο μπλογκ κι απολαύστε το..

Λευκή Κορδέλλα (Τhe White Ribbon)

Xρονική αναφορά λίγο πριν την έκρηξη του Α' παγκόσμιου πολέμου. Καχυποψία και ένταση μεταξύ των κατοίκων ενός τόπου, που αναζητούν αιτία και ενόχους. Βία, αυταρχική αγωγή, ''δήθεν'', καθωσπρεπισμός, αιμομιξίες. Δύο κόσμοι ενός χωριού, των παιδιών και των ενηλίκων. Η εγωιστική κι αλαζονική συμπεριφορά των μεγάλων, η εκδίκηση των παιδιών.
Θαυμάσια ασπρόμαυρη ταινία, με εκπληκτική φωτογραφία, ως εξαιρετικός καμβάς όπου επάνω του διαδραματίζονται όλες οι σκηνές προσεγμένες μία προς μία.. σε μιά σκηνοθεσία του Μίχαελ Χάνεκε..

σαν το πηρουνι..

....Και τ' αλλα παλι, τα πολυ μεγαλα, τ' απιαστα κι αθωρητα,απ' το πολυ που τα κοιταξαμε μαζι και τ' αγαπησαμε μαζι,εγιναν πια δικα μας, ενα με μας, ταχουμε διπλα μας,σαν την αλατιερα, σαν το πηρουνι, σαν το πιατο,και τωρα το ιδιο απλα και γκαρδιακα, κοιταζουμε ενα φυλλο η ενα αστερι,την πετρα οπου καθομαστε, η τα ψηλα φουγαρα του μελλοντος.....


από το "Καπνισμένο τσουκάλι" γραμμένο από το Γίαννη Ρίτσο σε στρατόπεδο συγκέντρωσης Πολιτικών Κρατουμένων - Κοντοπούλι Λήμνου 1948-49

*οι στιχοι ταιριαξαν με την φωτογραφια εξ αιτιας ενος φιλου μου..

*η φωτο δικη μου

fall..

Winter is an etching, spring a watercolor, summer an oil painting and autumn a mosaic of them all. .

τα λόγια από κάπου στο net

η φωτό δική μου..

~Δ~

ΘέλωΝαΡουφήξωΑυτήΤηΧαράΠουΈχειςΣήμεραΜέσαΣουΚαιΣτηνΠρώτηΕυκαιρίαΝαΣουΤην
ΕπιστρέψωΠίσωΘέλωΝαΨιθυρίσωΣτοΑυτίΣουΠόσοΣαγαπώ.. ΘέλωΝαΤρυπώσωΣαυτόΤοΤρίγωνοΜονόγραμμάΣουΚαιΝαΚουρνιάσωΣτιςΓωνιέςΤου
ΓιάΌληΤηνΥπόλοιπηΜουΖωή!

η φωτό δική μου

το αποτύπωμα

EκείνηΤηνΑπειροελάχιστηΣτιγμήΠουΗγηΘαΝοιώσειΤοΑποτύπωμαΤουΟυρανούΒαρύΣτην
ΑγκαλιάΤηςΘαΠαίξωΜεΤηνΛέξηΤΕΛΟΣέρπονταςΑργάΣ'έναΠροκλητικόΤαυΏσπου
ΝαΣτριμώξωΤηνΥστατηΜουΑνάσαΣτιςΑιχμηρέςΓωνιέςΕνόςΑπειλητικούΣίγμα.

Η φωτογραφία από τον tiflosourti!

enter / delete

Ένα φλυτζάνι, μυρωδιά και γεύση καφέ. Ζεστή γουλιά να χαλαρώσει το λαρύγγι και τζούρα καπνού. Γουλιά και καπνός. Καπνός και σκέψη.
Ο ήλιος διαπερνά ακόμη και αδιαφανή στερεά.
Γυαλιά. Υπολογιστής. Πριν χρόνια, σε μια από τις αγαπημένες διαφημίσεις του Λουμίδη στην τηλεόραση, αναφερόταν η λέξη laptop. Άγνωστη γιά τα τότε δεδομένα μου, από την μιά δε καταλάβαινα, από την άλλη ντρεπόμουν να ρωτήσω.. άργησα να μάθω..
Laptop λοιπόν. Εnter / Delete.. backspace..

Έχω χάσει το φως μου και μιά φωνή μου δίνει οδηγίες.
Αποθήκευση δεδομένων ζητάω. Το αίτημα σας δεν μπορεί να γίνει δεκτό μου απαντά.
Τα δεδομένα σας αλλάζουν τόσο συχνά που είναι αδύνατον να αποθηκευτούν με ασφάλεια.
Φωνή ψυχρή. Γιατί και πως δε ρωτάω. Δέχομαι και κουρνιάζω στο Shift. Γουλιά καφέ, τζούρα καπνού..

Αναμνήσεις. Από τις στιγμές που ρούφηξα με όλη μου την δύναμη. Το φως που κατάπια αχόρταγα. Την βιασύνη που είχα. Την ανυπομονησία. Την ελπίδα. Ένα συρτάρι γεμάτο φωτογραφίες κι άλλα που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ.
Το θέλω, το έχω, το δεν έχω, το δεν θέλω, το θέλω, το έχω, το δεν έχω, το δεν θέλω..
Χρώμα μαύρο. Το κόκκινο σπάνιο σα φύλλα χρυσού. Κι ακριβοπληρωμένο.
Κάνει την εμφάνιση του με έπαρση γιά να εξαφανιστεί σε χρόνο μηδέν. Ούτε με ερωτηματικά δεν προλαβαίνει να γεμίσει το κεφάλι σου..

Εικόνες ξεκάθαρης αλλαγής. Αυτό που έβλεπες είναι πιά μακριά. Κι εσύ αναγκάζεσαι φτου κι απ την αρχή..

Χωρίς.. δίχως.. συμβιβασμός με ένα αύριο που καθημερινά μετατρέπεται σε σήμερα.. με μιά αστείρευτη ελπίδα που δε γίνεται ποτέ πραγματικότητα.

Νομίζω πως θα λυγίσω με τον πρώτο δυνατό άνεμο. Θα σπάσω. Σαν εκείνα τα μοναχικά δεντράκια σε κάποιες φωτογραφίες φίλων. Μοναχικά και ανεμοδαρμένα με φόντο ένα ονειρεμένο κόκκινο ηλιοβασίλεμα.. να το πάλι το κόκκινο.. σα ψεύτικο μου μοιάζει σήμερα.. κίβδηλο..

Ίσως να θέλω και να ισοπεδωθώ.. ίσως να είναι επιλογή μου να βλέπω μόνο μαύρο..

Γιατί τότε ίσως να έχω μιά ελπίδα λίγο πιο δυνατή.. ένα χάδι λίγο παραπάνω.. ένα καλόπιασμα..

υ.γ. η φωτό δική μου